Podatnikami są osoby fizyczne, które nabyły własność rzeczy lub praw majątkowych w sposób wskazany w informacji o przedmiocie opodatkowania SD.

Płatnikami są notariusze. Pobierają podatek od czynności dokonanych w formie aktu notarialnego: darowizny, umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności lub ugody w tym przedmiocie, nieodpłatnego ustanowienia służebności oraz nieodpłatnego ustanowienia użytkowania i wpłacają go na rachunek właściwego organu.

• Formularz SD-3; przy kilku podatnikach – SD-3 z załącznikami SD-3/A.

Termin: 1 miesiąc od powstania obowiązku podatkowego.

• Potwierdzające nabycie: np. orzeczenie sądu, testament, umowa, ugoda, zaświadczenie banku lub TFI dot. dyspozycji na wypadek śmierci.
• Potwierdzające tytuł prawny zbywcy: np. wypis z KW, umowa sprzedaży, zaświadczenie spółdzielni.
• Potwierdzające długi i ciężary oraz nakłady przy zasiedzeniu: np. faktury kosztów choroby i pogrzebu, wypis z KW z hipoteką, zaświadczenie o zastawie, faktury nakładów.

• Gdy przedmiotem jest: nieruchomość, użytkowanie wieczyste, spółdzielcze prawa do lokalu, prawo do domu w spółdzielni, wkład mieszkaniowy, nieodpłatne użytkowanie nieruchomości lub służebność, a nieruchomości leżą w obszarze jednego US, właściwy jest naczelnik US miejsca położenia nieruchomości.
• Gdy łącznie z powyższymi występują inne prawa majątkowe lub rzeczy ruchome, a nieruchomości są w obszarze jednego US, właściwy jest naczelnik US miejsca położenia nieruchomości.
• W pozostałych przypadkach właściwy jest naczelnik US ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy, a gdy brak takiego miejsca, ostatniego miejsca jego pobytu.

• Dla nieruchomości i wskazanych praw w obszarze jednego US właściwy jest naczelnik US miejsca położenia nieruchomości.
• Gdy łącznie z powyższymi występują inne prawa majątkowe lub rzeczy ruchome, a nieruchomości są w obszarze jednego US, właściwy jest naczelnik US miejsca położenia nieruchomości.
• W innych przypadkach właściwy jest naczelnik US miejsca zamieszkania nabywcy w dniu powstania obowiązku; gdy brak takiego miejsca, ostatniego miejsca jego pobytu w tym dniu.

• Właściwy jest naczelnik US miejsca zamieszkania nabywcy w dniu powstania obowiązku; gdy brak takiego miejsca, ostatniego miejsca pobytu w tym dniu.

• Wkład bankowy lub jednostki uczestnictwa funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego:

właściwy jest naczelnik US ostatniego miejsca zamieszkania odpowiednio wkładcy lub uczestnika; gdy brak takiego miejsca, ostatniego miejsca ich pobytu.

• Jeżeli nabycie w całości lub w części dotyczy rzeczy położonych za granicą albo praw wykonywanych za granicą, właściwy jest naczelnik US miejsca zamieszkania nabywcy w dniu powstania obowiązku; gdy brak takiego miejsca, ostatniego miejsca jego pobytu w tym dniu.

• Gdy nabywcy składają wspólne zeznanie, właściwość ustala się według miejsca zamieszkania (pobytu) jednego z nabywców.

Podstawa to wartość nabytych rzeczy i praw po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość). Stan według dnia nabycia, ceny rynkowe według dnia powstania obowiązku podatkowego. Gdy obciążono poleceniem lub zapisem, ich wartość stanowi ciężar, a w przypadku polecenia tylko po wykonaniu.

Koszty ostatniej choroby, koszty pogrzebu z nagrobkiem w granicach zwyczaju, koszty postępowania spadkowego, wynagrodzenie wykonawcy testamentu, wykonanie zapisów i poleceń, wypłaty zachowku oraz inne obowiązki z Kodeksu cywilnego o spadkach.

Z podstawy wyłączasz wartość nakładów poniesionych w czasie biegu zasiedzenia. Jeśli wzniesiono budynek na cudzym gruncie i stał się częścią składową gruntu, z podstawy wyłącza się jego wartość.

Podstawa to wartość rzeczy lub praw w części przekraczającej dotychczasowy udział nabywcy.

Nabywca wskazuje wartość odpowiadającą przeciętnym cenom rynkowym. Prawa do wkładów oszczędnościowych przyjmuje się w wysokości wkładów. Jednostki uczestnictwa według wartości ustalonej przez fundusz. Przy braku lub zaniżeniu wartości organ wzywa do jej ustalenia co najmniej w 14 dni. Gdy nadal nie odpowiada rynkowej, organ określa ją sam z opinią biegłego lub wyceną. Jeśli wartość z opinii biegłego różni się o ponad 33% od wartości podanej przez nabywcę, koszt opinii ponosi nabywca. Analogicznie przy rozbieżnych wycenach kilku nabywców.